بازوی او را فشار داد و گفت :«واقعاً که، غلط نکنم عاشق شدی، عاشق همان تار گنده» و غش غش خندید. آلاله فکر کرد :«آدم باید به تعداد کسانی که می شناسد ماسک داشته باشد.»
                                                                                                                صفحه ی 12

---

و احساس کرد آن دو همدیگر را خیلی دوست دارند. زنجیر گردنبندش را کشید و فکر کرد:«دوست دارند یا به هم عادت کرده اند؟ دوست داشتن یا عادت کردن مسئله اینجاست، عشق یا عادت؟ عشق یا دوست داشتن. کی گفته بود دوست داشتن بهتر از عشق است؟ هر که بود، حرفش راخیلی پسندیده بود. او گفته بود عشق با هیجان، بی فکری و غم همراه است اما دوست داشتن استوار، آرام و منطقی است.»
                                                                                                                صفحه ی 19

---

آدم وقتی جوان است به پیری جور دیگری فکر میکند. فکر میکند پیری یک حالت عجیب غریبی است که به اندازه صدها کیلومتر و صدها سال از آدم دور است. اما وقتی به آن می رسد می بیند هنوز همان دخترک پانزده ساله است که موهایش سفید شده، دور چشمهایش چین افتاده، پاهایش ضعف می رود و دیگر نمی تواند پله ها را سه تا یکی کند. و از همه بدتر بار خاطره هاست که روی دوش آدم سنگینی می کند.»
                                                                                                                 صفحه ی 25

---

همه جوان ها بلاخره یک روز عاشق می شوند ولی همه ی زندگی به همان عشق اول ختم نمی شود. معمولاً آدم با عشق اولش ازدواج نمیکند، حتی گاهی با او حرف هم نمیزند، اما احساس قشنگی است که همیشه خاطرات آدم را شیرین می کند.
                                                                                                                 صفحه ی 55

---

من به کسی احتیاج داشتم که بتوانم به او تکیه کنم. و پدرت بهترین متکای دنیاست. :)
                                                                                                                 صفحه ی 59

                                                                    کتاب : چهل سالگی / نویسنده : ناهید طباطبایی


پ.ن 1: هر شب حدودای ساعت 11 یه کتاب میگیرم دستم و میرم توی تختم و هنوز صفحه ی اولش رو تموم نکرده ام که از خواب بیهوش میشم... دیشب اما کتاب خوندنم تا ساعت 1 طول کشید. مدت ها بود اینجوری کتاب نخونده بودم، اینکه یه کتاب رو برداری و تا تمومش نکردی نذاریش زمین... نمیدونم چرا اینقدر بی قرار بودم زودتر برسم به آخرش ببینم چی میشه. هرچند که یهو از وسط های کتاب، داستان از اون نقطه ی اوج رد شد و صفحه های آخرش یکنواخت پیش رفت، اما نمیدونم چرا اون هیجان اولیه توی داستان، انقدر بهم منتقل شده بود و حس میکردم اون زن چهل ساله ی داستان خودِ منم...!

پ.ن 2: وقتایی که خیلی خودمو درگیر داستان میکنم، کمتر یادم می مونه زیر جمله های خوبش خط بکشم.. واسه همین این پست خیلی کوتاه شد. البته کتاب هم 90 صفحه بیشتر نبود :)

پ.ن 3: خیلی خوبه بیدار شی بری پشت پنجره ببینی برف اومده...

برچسب‌ها: ناهید طباطبایی