نفس که مي کشم ، با من نفس مي کشد. قدم که برمي دارم، قدم برمي دارد. اما وقتی که می خوابم ،بيدار می ماند تا خوابهايم را تماشا کند.

او مسئول آن است که خوابهايم را تعبير کند. او فرشته من است، همان موکل مهربان. اشک هايم را قطره قطره می نويسد. دعاهايم را يادداشت می کند. آرزوهايم را اندازه می گيرد و هر شب مساحت قلبم را حساب مي کند و وقتی که مي بيند دلتنگم ، پا در ميانی مي کند و کمی نور از خدا مي گيرد و در دلم مي ريزد، تا دلم کوچک و مچاله نشود.

به فرشته ام ميگويم: از اينجا تا آرزوهای من چقدر راه است؟ ميگويم: من از قضا و قدر واهمه دارم. من از تقدير ميترسم. از سرنوشتی که خدا برايم نوشته است. من فصل آينده را بلد نيستم. از صفحه های فردا بيخبرم. ميگويم: کاش قلم دست خودم بود... کاش خودم مينوشتم...

فرشته ام به قلم سوگند مي خورد و آن را به من مي دهد و مي گويد: بنويس. هر چه را که مي خواهی...بنويس که دعاهايت همان سرنوشت توست. تقدير همان است که خودت پيشتر نوشته ای...

شب است و از هزار شب بهتر است. فرشته ها پايين آمده اند و تا پگاه درود است و سلام. قلم در دست من است و مي نويسم. مي دانم که تا پيش از طلوع آفتاب تقديرم را خدا به فرشته ها خواهد گفت...

                                                                                                          عرفان نظر آهاری

* پست تکراری بالا رو به بزرگواری خودتون ببخشید. انقدر که دوسش، انقدر که حس خوب به من میده، فکر کنم  هر سال واسه سال نو، همین متن رو بذارم رو وبلاگ :)