کتاب‌هایی که خونده‌ام...

پژمان! تو داری کتاب میخونی!؟ (+)

پ.ن: از هموطنان عزیز تـرک زبان، کسی اینجا رو دنبال میکنه که کتاب سمفونی مردگان رو هم خونده باشه!؟ چند تا سوال داشتم، اگه کسی هست که ترکی بلده و این کتاب رو خونده، ممنون میشم اعلام حضور کنه!

برچسب‌ها: برای تنوع

گفت:«مرا یادت هست؟»
دویدم و در راه فکر کردم که من چه یادی دارم، چرا یادم به وسعت همه ی تاریخ است؟ و چرا آدم ها در یاد من زندگی می کنند و من در یاد هیچکس نیستم؟
صفحه ی 10

خدا بخواهد که باد سرِ بازی داشته باشد، حالا یا با موهای او، یا با دل من، چه فرق میکند؟
صفحه ی 17

آن شب فهمیدم که به همین سادگی آدم اسیر می شود و هیچ کاری هم نمی شود کرد. نباید هرگز به زنان و مردان عاشق خندید. همین جوری دو تا نگاه در هم گره می خورد و ادم دیگر نمی تواند در بدن خودش زندگی کند، میخواهد پر بکشد.
صفحه ی 48

« مرد باش، می فهمی؟»
«مردها همیشه تا آخر عمر بچه اند، این یادت باشد.»
«هم بچه باش، هم مرد، اما مال من باش.»
«تو خیلی زنی.»
صفحه ی 58

بچه که بودم خیال میکردم همه چیز مال من است، دنیا را آفریده اند که من سرم گرم باشد، آسمان، زمین، پدر، مادر، درخت ها، اسب ها، کالسکه ها و حتی ان گنجشک ها برای سرگرمی من به وجود آمده اند. بعدها یکی یکی همه چیز را ازم گرفتند. مایعی در رگ هام جاری بود که میگفت این مال شما نیست، راحت باشید. پسری که عاشق کبوتر ها و خرگوش ها بود، خودش را به درختی دار زد. چرا؟ مادر گفت بماند برای بعد. کاش تولد من هم می ماند برای بعد، به کجای دنیا بر میخورد؟
صفحه ی 67

پدرم می گفت در سرزمینی که جنگ و گرسنگی باشد انواع و اقسام دین و خدا و باور و خرافات به وجود می آید، یادت باشد خدا یکی است و او هم ارحم الراحمین است.
صفحه ی 83

سایه ی ترس از مرگ هم بدتر است.
صفحه ی 101

تا میتوانی به درخت تیکه کن، روزی همین درخت دار می شود.
صفحه ی 115

خیلی دلم میخواست تو رو به روی من می نشستی تا بگویم نگاه کن که چقدر خوار و ضعیف می شوند؟ چرا فکر نمی کنند؟ آدم مگر هر حرفی به زبانش آمد می گوید؟ نگاه کن چقدر حقیرند، مثل بچه های لجباز روح ادم را می جوند که حرف خودشان را به کرسی بنشانند. آدم دلش می جوشد و سر می رود. نه به عشق فکر می کنند، نه گذشته ها یادشان می آید و یادشان نیست که روزی روزگاری گفته اند: «دوستت دارم»
صفحه ی 142

«سرزمین ما کجاست؟»
«هرجا که آدم خوش است، خوش است.»
صفحه ی 143

آدم عاشق باشد و نتواند به کسی بگوید غم انگیز نیست؟
صفحه ی 170

و سال ها بعد فهمیدم مردها همه شان بچه اند، اما بعضی ادای آدم بزرگ ها را در می آورند و نمی شود بهشان اعتماد کرد، به خودشان هم دروغ می گویند.

صفحه ی 174

کتاب : سال بلوا / نویسنده : عباس معروفی

پ.ن۱: با اینکه نگارش«تماماً مخصوص» و «سمفونی مردگان» خیلی قشنگ تر بود و خیلی دوسشون داشتم، اما من از خوندن «سال بلوا» لذت بیشتری بردم. علتش هم یه مسئله ی کاملاً شخصی بود. اینکه همون اوایل داستان متوجه شدم کل داستان توی شهر خودم اتفاق افتاده و اسامی که توی داستان به کار برده شده، چندان هم خیالی نیست و این آدم ها واقعا 100 سال پیش توی این شهر زندگی می کرده اند و فضایی که نویسنده توصیف میکنه واقعا اون زمان وجود داشته و من ازش بی خبر بوده ام!! در طول خوندنش زیر تمامی اسم ها و شخصیت ها و مکان هایی که نام برده شده بود خط کشیده بودم و مدام کتاب به دست کنار مادرجون و پدربزرگم نشسته بودم و سوال پیچشون میکردم! جالب اینکه یکی از اون شخصیت ها هنوز زنده اس و من اونو با چشم خودم دیده ام!!! این قسمتش خیلی واسم هیجان انگیز بود!

پ.ن ۲: نمیدونم رمان تا چه حد مستند سازی شده و تا چه حد به واقعیت نزدیکه. اگه کل داستان واقعیت داشت، حتما نویسنده اینو اول کتاب ذکر میکرد. چیزی از واقعی بودن داستان گفته نشده، اما من شباهت های زیادی بین صحبت های مادرجونم و نوشته های کتاب پیدا کردم!

پ.ن ۳: برای اینکه پست طولانی تر از این نشه، بقیه ی قسمت های دوست داشتنی ش رو توی یه پست دیگه می نویسم.

برچسب‌ها: عباس معروفی

هر مذهبی، مکتبی، هر نهضتی یا انقلابی، از دو عنصر ترکیب می یابد : عقل و عشق. یکی روشنایی است و دیگری حرکت، یکی شعور و شناخت می بخشد و به مردم بینایی و آگاهی می دهد و دیگری نیرو و جوشش و جنبش می آفریند. به گفته ی الکسیس کارل: "عقل چراغ یک اتومبیل است که راه می نماید، عشق موتوری است که آن را به حرکت در می آورد." هریک بی دیگری هیچ است و به ویژه، موتوری بی چراغ، عشق کور، خطرناک، فاجعه و مرگ!
صفحه ی 18

رآلیسم، گرسنه را مسموم می کند و ایده آلیسم، از گرسنگی می کشد!
صفحه ی 62

بحث برسر طرز آرایش و لباس و رفتارهای خاص و عادات و سلیقه هاست. مسائل انسانی برای هیچکدام از طرفین کهنه و نو مطرح نیست؛ جنگ میان املیسم و «فکلیسم» است که هر کدام پیروز شوند، به نفع هیچکس نیست. یکی به دروغ، خود را «متمدن» می نامد و یکی ، به دروغ «متدین». و هیچ کدام نه به تمدن ارتباط دارند و نه به تدین. یکی تیپ ایده آلش را فاطمه و زینب می گوید و یکی زن اروپایی، و هر دو ، تهمت به هر دو است. که یا دروغ می گویند و یا با ایده آل هاشان بیگانه اند.
صفحه ی 96

کتاب : زن «فاطمه فاطمه است» / نویسنده : دکتر علی شریعتی

پ.ن 1: این کتاب رو من وقتی سال دوم دبیرستان بودم، از کتابخونه ی مدرسه مون گرفتم و خوندم و پس دادم. یادمه که اون موقع خیلی از خوندنش لذت برده بودم و همیشه تو ذهنم بود که حتما این کتاب رو بخرم و دوباره بخونمش. حالا بعد از سالها این کتاب رو گرفته ام و هرچی بیشتر میخونمش، کمتر می فهمم! نمیدونم ایراد کار از کجاست؟! اما احساس میکنم درک بعضی جملاتش واقعا برام سنگینه! هنوز کتاب رو تموم نکرده ام. به نظرم کتابای دکتر شریعتی اصلا جوری نیست که بشه کتاب رو بگیری دستت و یه دفعه از اول تا آخرش رو بخونی... باید صفحه به صفحه بخونی و به بعضی صفحات و حتی به بعضی جملاتش ساعت ها فکر کنی! حالا اینکه من سال دوم دبیرستان و توی اون سن چطوری این کتاب رو تا آخرش خونده بودم و لذت برده بودم، بسی جای تعجب داره! :))

پ.ن 2: خوشحال میشم اگه دوستانی که این کتاب رو قبلا خوندند، قسمت های قابل تامل و دوست داشتنیش رو تو بخش نظرات بنویسن.

برچسب‌ها: علی شریعتی

هر کس که از نظر عاطفی نیروی بیش تری می گذارد بیش تر درد می کشد. طبیعی است که بیش تر هم جیغ بزند.
صفحه ی 206

از هزار تا آدم یک رفیق سوا کن، از آن یکی هم بترس.
صفحه ی 207

هر کس مخالف طبیعت حرکت کند، طبیعت ازش انتقام می گیرد.
صفحه ی 217

وقتی یک گربه را در سه کنج دیوار با چوب به کتک بگیری و راه فراری براش نگذاری، در یک فرصت برمی گردد و چنان پنجه زهرآلودی به صورتت می کشد که حتا اگر دردش را از یاد ببری، جای زخم ناسورش تا ابد روی چهره ات می ماند. طبیعت آدم های زورمند از وحشی گری انسان اولیه تبعیت می کند که بر سر دوراهی کشتن و کشته شدن، قربانی را در وضعیتی مشابه قرار می دهند؛ اگر نکشی، کشته خواهی شد.
صفحه ی 227

زمان جنگ به هر شهر و خیابانی پا می گذاشتی جمله ی معروف خمینی برابرت دیوار میشد: «جنگ، جنگ است، و عزت و شرف و حیثیت ما در گرو همین جنگ است.» البته او از همان جنگ ایران و عراق حرف زده بود، اما اگر خوب دقت کنی میبینی، پشت جبهه ی همه ی جنگ های دنیا درست در کنار آدم هایی که از جانشان مایه می گذارند، کسانی هم دارند بی شرفی حراج می کنند. شاید اهمیتی هم نداشته باشد، فقط اینش غم انگیز است که برخی آدم ها برای خرید و فروش همان بی شرفی در صف می ایستند که دست خالی برنگردند.
صفحه ی 238

- اگر مرا نخواستی و بهم گفتی برو، من چکار کنم؟
- برو، ولی مرا هم با خودت ببر.
- کجا؟
- توی بغلت...
صفحه ی 239

حتا بازی کردن نقش حقارت، بی وجدانی، و بی شرفی کاری دشوار است. هنرپیشه هایی که ناچارند چنین نقشی ایفا کنند، از جان شان مایه می گذارند. کسانی که زندگی شان سراسر حقارت و بی وجدانی است سعی می کنند برای وجدان دیگران یک نقطه ضعف پیدا کنند؛ چون در تاریکی خودشان دردمی کشند.
صفحه ی 243

عشق یعنی اینکه آدم خود را در نگاه کسی ببیند. صفحه ی 262

قرار نیست همه ملت های جهان سختی ها و مصائب آلمانی ها را دوباره تجربه کنند که! ما هم تجربه های خودمان را داریم. ما همیشه صدای انفجار شنیده ایم، مدام به ما تجاوز شده، ما هم به محبت نیاز داریم. شاید دلیلش این چیزها باشد که ما کلمه نه را برای دوست و رفیق هرگز به کار نمی بریم. حتا برای آشنایان هم به کار نمی بریم. به رهگذران هم نمی توانیم به آسانی نه بگوییم.
صفحه ی 270

آدم هایی که در خواب می آیند و حرف می زنند و هستند کجا می روند؟ بقیه زندگی شان کجاست؟ آیا آن ها زنده اند و ما رویای آن ها هستیم؟ یا ما زنده ایم و در رویای آن ها گاهی حضور داریم؟ چقدر بی مرز و راحت اند، دیوار ندارند، زمان ندارند، تابلو ندارند، مرز ندارند، و ما از هر جای زمانشان می گذریم به جای دیگر. آیا جهان آن ها تکامل یافته جهان ماست؟ آیا ما هم وقتی به آن ها پیوستیم هر کجا که بخواهیم با یک اراده می رویم؟ در هر زمانی؟ به هر خانه و هر شهری؟ کنار هر آدمی؟چقدر دلم برای یانوشکا تنگ شده! چرا خیلی از آرزوها راهش به گور است؟
صفحه ی 282

آدم وقتی کسی را عمیقا دوست دارد، هرشب می تواند خوابش را ببیند. صفحه ی 282

برنارد :«زن مثل مسواک است عباس! استفاده کن بینداز دور، یکی دیگر بردار.»
صفحه ی 292

بخت یعنی اراده ی خودت. یعنی ابتکارها و تصمیم های خودت.
صفحه ی 305

زندگی یعنی سیرک، بچه شیرهای کوچولو که شلاق بر تن شان می چسبد تا به حلقه آتش نگاه کنند، تکه ای گوشت نیم پز آبدار، یک شلاق، حلقه آتش، مربی، گوشت، شلاق، نگاه، مربی، شلاق، اشک، و بعد اراده پریدن. بچه شیرها زود یاد می گیرند که از حلقه آتش بگذرند، روزی می رسد به زودی که شلاق بر تن شان فرود نمی آید، ولی حرکت شلاق در هوا و ترکیدنش بر زمین کودکی را باز می گرداند تا شیر خسته از حلقه بگذرد که شب بتواند تنهایی اش را مرور کند. شاید زن ها این جوری مادر می شوند، و مردها این جوری پا به میدان مبارزه می گذارند. بعد اشاره یک شلاق کافی است که هر کس با پیشداوری خود زندگی را تعریف کند.
صفحه ی 308

سگی که پارس کند، نمی گیرد.
صفحه ی 319

در سفر بود که پس از سال ها فرصت یافتم خودم را از دور تماشا کنم. واقعا تا آدم سفر نکند، هرگز خودش را نمی شناسد. سفر یعنی این که تو با دیدن یک درخت احساس کنی برای اولین بار است آن درخت را می بینی. وگرنه این همه خلبان و راننده شب و روز از جایی می روند به جای دیگر. هیچ درختی براشان تازگی ندارد. این که سفر نیست. سفر یعنی دور شدن از یکنواختی، وسعت دید نسبت مستقیم دارد به بُعد مسافت. هر چه دورتر، وسعت دید بیش تر. و من این را پیش از سفر نمی دانستم. سفر یعنی این که صبح از خواب بیدار شدی تعجب کنی و از خودت بپرسی من این جا چه می کنم؟
صفحه ی 324

گاهی هیچ چیزی نمیتواند جلو فرورفتن یا اوج گرفتن آدمی را بگیرد. تو یک جا ایستاده ای و می بینی داری فرو می روی.
صفحه ی 239

به یانوشکا گفتم: «تو چرا تا به حال ازدواج نکرده ای؟» گفت: «مردها هفت هشت سال با یک زن زندگی می کنند بعد می روند دنبال یکی دیگر. خب ارزش ندارد. آدم جرئتش را از دست می دهد.» صفحه ی 341

عشق یک چیز عتیقه است که با عتیقه فروشی فرق دارد. عشق یک جواهر یا عتیقه گران قیمت است که آدم زندگیش را با آن معنا می کند، اما عتیقه فروشی پر از وسایل گران است که حالا از زندگی خالی شده.»... «چیزهایی که توی عتیقه فروشی هست تاریخ کشف ندارد، اگر هم داشته باشد اعتباری ندارد. ولی عشق لحظه کشف دارد. نمی شود فراموشش کرد. حتا اگر آن عشق تمام شده باشد، از یادآوری لحظه کشفش مثل زخم تازه خون می آید. تا یادش می افتی مثل این که همان موقع خودت با کارد زده ای توی قلب خودت.
صفحه ی 342

شاید برخی تصور کنند زندگی دارالتجاره ای بیش نیست، بده بستانی بکنند و بگذرند، در حالی که اگر عقاب وار نگاه کنند خواهند فهمید زندگی یک قمارخانه است. قمارخانه ای که همیشه فرصت بازی به دست تو نمی افتد، فقط گاهی امکانش را پیدا می کنی. آن هم اگر قاعده بازی را بلد باشی. آن هم اگر دست آخر را ببازی و بزنی به سیم آخر.
صفحه ی 349

کتاب : تماماً مخصوص / نویسنده : عباس معروفی

پ.ن: بعضی کتابا هست که وقتی تموم میشه ، آدم ناراحت میشه. نه به این خاطر که غم انگیز تموم شده، فقط به خاطر اینکه تموم شده! این کتاب یکی از همون کتابا بود. یکی از اون کتابایی که تا میتونستم خوندنش رو کش دادم و مزه مزه کردم و دلم نمیخواست به این زودی ها به صفحه ی آخرش برسم. به نظرم ارزش خوندن رو داشت واقعا!

برچسب‌ها: عباس معروفی