کتاب‌هایی که خونده‌ام...

شغل ها بو دارند... دست آخر هر آدمی شبیه شغلش می شود.
صفحه ی 6

تقدیر مثل گلوله همیشه در راه است، گاهی پنج دقیقه دیر می رسی گاه زود، و بعد مسیر زندگی ات عوض می شود. می توانستی مرده باشی، و زنده ای.
صفحه ی 23

قورت دادن بعضی از مسائل مثل ماه ها تو را ندیدن عادت من است. این تحمل را عملی به توانایی من در پذیرفتن مسائل ندان. آن چه را که پذیرفتم زندگی توست، آن چه را که آرزو می کنم خوشبختی توست، تصمیم بگیر که دیگر مرا نبینی، چون من چندان با تعقل کاری ندارم، من دیوانه ام...
صفحه ی 30

آدم چقدر احمق است که گاهی سرنوشتش را می سپارد به دست روز مبادا. گاهی چیزی کوچک می تواند با سرنوشت آدم بازی کند، گاهی آدم نامه ای را بی دلیل حفظ می کند که بعدها همان نامه سند محکومیتش می شود.
صفحه ی 72

همیشه می خواستم بدانم مرز احساس و منطق کجا تعیین می شود. در آلمان فهمیدم که مرز احساس و منطق در فرهنگ تعیین می شود، در درازای تاریخ، آلمانی ها کانت را دارند و ما حافظ.
صفحه ی 88

دنیا پر از آدم هایی است که همدیگر را گم کرده اند.
صفحه ی 93

تاریخ مثل یک صفحه کاغذ است که ما روی پهنه اش زندگی می کنیم و درد می کشیم، دردی به پهنای کاغذ. وقتی گذشتیم در پرونده تاریخ به شکل خطی دیده می شویم، همان خط لبه کاغذ. گاهی هم اصلا دیده نمی شویم.
صفحه ی 100

گاهی بی آنکه هرگز به چیزی فکر کرده باشی، خوابش را می بینی، و بعد هی از خودت می پرسی تعبیر این خواب چیست؟ حالت خوش نیست، بد هم نیست، ولی با یک کلمه یا تصویر شبت زیبا می شود، یا چنان از تلخی روزت مکدری که دلت میخواهد دوباره بخوابی و به همان خواب برگردی.
صفحه ی 122

آدم تا مرده اش را خودش به خاک نسپارد، هرگز مرگش را باور نمیکند.
صفحه ی 148

آدم در تنهایی است که می پوسد و پوک می شود و خودش هم حالیش نیست. می دانی؟ تنهایی مثل ته کفش می ماند، یکباره نگاه می کنی می بینی سوراخ شده. یکباره می فهمی که یک چیزی دیگر نیست. بیش تر آدم های دنیا در هر شغلی که باشند از خودشان هرگز نمی پرسند چرا چنین شغلی دارند. چیزهای دیگری هم هست که آدم دنبال دلیلش نمی گردد. یکیش مثلا تنهایی است.
خیلی ها فکر می کنند که سلامتی بزرگ ترین نعمت است، ولی سخت در اشتباهند، وقتی سالم باشی و در تنهایی دست و پا بزنی، آنی مریض می شوی، بدترین نحوست ها می آید سراغت، غم از در و دیوارت می بارد، کپک می زنی، کاش مریض باشی ولی تنها نباشی.
صفحه ی 153

آدمیزاد به امید زنده است.
صفحه ی 157

یکی از ویژگی های تبعید این است که تعادل آدم به هم می ریزد. وقتی آدم سر جای خودش نباشد دیگر فرق نمی کند کجاست، مهم این است که سر جاش نیست.
صفحه ی 198

آدم ها یا فروشنده اند، یا نه. کسانی هستند که به هیچ قیمتی سر میز معامله نمی روند. فقط فروشنده ها قیمت شان کم و زیاد می شود.
صفحه ی 205

کتاب : تماماً مخصوص / نویسنده :عباس معروفی

پ.ن: کتاب رو هنوز تموم نکرده ام، اما از اونجایی که حدس میزدم نوشتن از تیکه های دوست داشتنی ه این کتاب، بیشتر از یه پست میشه، تصمیم گرفتم دو قسمتش کنم. تا اینجای کتاب رو خیلی دوست داشتم. به نظرم بعد از سمفونی مردگان، این بهترین کتاب آقای عباس معروفی ه. داستان درباره ی شخصی به اسم عباس ِ،که آلمان زندگی میکنه و ظاهراً تبعید شده یا فرار کرده - اینکه آلمان زندگی میکنه و یه شخصیت سیاسی ه، اسمش هم عباس ه، فقط یه تشابه اسمی ِ که با نویسنده داره، نه چیز دیگه - راوی داستان خود عباس هستش و داستان رو از آلمان روایت میکنه و یه جاهایی فلش بک میزنه به گذشته و از ایران و خاطرات گذشته اش تعریف میکنه. روزنامه نگار هستش و مدیر شبانه ی یک هتل سه ستاره. با شخصی به اسم یانوشکا درگیر یه رابطه ی احساسی شده و از طرفی وقتی ایران بوده عاشق دختری به اسم پری بوده که گویا فوت کرده یا اعدام شده و حالا بعد از گذشت 18 سال، هنوز هم خوابش رو میبینه و بهش فکر میکنه و به نظر میاد گاهی هم دچار عذاب وجدان میشه و همین مسئله باعث شده بعد از 3 سال آشنایی با یانوشکا، هنوز باهاش وارد یه رابطه ی جدی نشده باشه و توی یه تردید و دودلی دست و پا بزنه... فضای داستان مثل داستان سمفونی مردگان، خیلی سرده. کل داستان توی زمستون اتفاق می افته. همش آسمون مه گرفته و برفیه و مدام باد میزنه ... تا اینجای داستان که اتفاق خاصی نیفتاده و به نظر هم نمیاد قرار باشه تا آخر داستان اتفاق خاصی بیفته.. داستان خیلی آروم پیش میره و بیشتر از همه ، افکار عباس و دیالوگ هایی که رد و بدل میشه، هست که باعث جذابیت این کتاب شده.

پ.ن(مخاطب خاص): یه خبر از خودت بده دلآرام!!

برچسب‌ها: عباس معروفی

آشتی بی صدا، بهترین آشتی روی زمین است.
صفحه ی 53

فقط مردن است که می تواند زندگی را به شکل اولش برگرداند. اگر یک دفعه قلبم بگیرد و دراز به دراز وسط آشپزخانه بیفتم، امیر تازه آنوقت می تواند مرا ببیند.
صفحه ی 63

راه رفتن خوب است. همیشه خوب بوده است. همیشه به درد میخورد. وقتی که فقیری و کرایه ی تاکسی گران تمام می شود. وقتی که ثروتمندی و چربی های بدنت با راه رفتن آب می شود. اگر بخواهی فکر کنی می توانی راه بروی. اگر هم بخواهی از فکر خالی بشوی باز هم باید راه بروی. برای احساس کردن زندگی در شلوغی خیابان ها باید راه بروی و برای از یاد بردن آزار و بی مهری مردم باز هم باید راه بروی. وقتی جوانی. وقتی پیری. وقتی هنوز بچه ای. هر توقف یعنی یک چیز خوشمزه. برای توقف بعدی باید راه رفت.
صفحه ی 104

کتاب : پرنده ی من / نویسنده : فریبا وفی
برنده ی جایزه ی بهترین رمان سال 1381 بنیاد هوشنگ گلشیری
برنده ی جایزه ی بهترین رمان سال 1381 جایزه ی ادبی یلدا
تقدیر شده توسط داوران جایزه ی مهرگان ادب سال 1381
تقدیر شده توسط داوران جایزه ی ادبی اصفهان سال 1381
برچسب‌ها: فریبا وفی

شعری در خاک

مپرس حال مـرا! روزگار یارم نیست
جهنمی شده ام، هیچکس کنارم نیست

نهال بودم و در حسرت بهار! ولی
درخت می شوم و شوق برگ و بارم نیست

به این نتیجه رسیدم که سجده کردن من
به جز مبارزه با آفریدگارم نیست

مرا ز عشق مگویید، عشق گمشده ای ست
که هرچه هست ندارم، که هرچه دارم نیست

شبی به لطف بیا بر مزار من شاید،
بِرویَد آن گل سرخی که بر مزارم نیست ...

صفحه ی 35

کتاب : گریه های امپراتور / سروده ی : فاضل نظری

برچسب‌ها: فاضل نظری

گفته بودم همه رنگی به تو می آید

و وقتی می روی

دنیای من سراسر بی رنگ می شود؟!

عباس معروفی

برچسب‌ها: عباس معروفی